Otwieram oczy

Kolor ubrań z czasem blaknie
Srebro z włosami się splata
Blask oczu przygasa
A i rozum własna drogę obiera.
Uśmiech jakiś mniej szczery
I twarzy wyraz spustoszały...

Gdy już kolor ubrań płowieje
- świat kolory traci.
To nie włosy nam szarzeją,
A pustki rzeczywistość się doczekała.
Nie blask oczy tracą
One błyszczą, lecz od bólu.
Rozum w zepsuciu się gubi
A uśmiech?
To tylko twarz maskę zakłada.
A konsensus jest taki,
że to los nas w chuja wali.