Kogo bardziej

Siedzę samotnie zapętlony
w czarnych wędzidłach nocy
jestem jak wydmuszka
wyzuta z resztek pragnień
czarodziej pozbawiony mocy

odgradzam się wysokim płotem wiersza
gęsto pokrytego rdzawą melancholią
jaka przysłania strukturę zmysłów
z milczącym spojrzeniem
pozostając jak zahipnotyzowany
na styczniowej kartce kalendarza
choć czas kolejne kartki
księgi roku przestawia

nalewka jaką pije jest
tak samo uwodzicielko słodka
jak zdania które we mnie sączyłaś
kiedy moje dni były pełne niepogody
zakładając kaganiec na mój smutek
mówiłaś słowami pełnymi urody

każdego szkoda ciebie także mój drogi

dziś ciebie już nie ma
lecz słowa pozostały

każdego szkoda
kogo bardziej
tej co odeszła
czy tych
co pozostali