unikanie smutku

unikanie smutku

unikanie ludzi smutnych
gdy tryskają smutkiem wokół
odsuwanie śmiechem pustym
wyłączaniem światła w mroku

smutek w oczach jest jak stygmat
jak krzyk duszy poranionej
nie pomaga auto-wywiad
i recepty na niedolę

ból nie daje za wygraną
za przegraną płaci w ratach
myśli ciągle zmysłom kłamią
w ich wewnętrznych dylematach

znowu w walce z tą niemocą
bez wyniku bez odwyku
smutek z twarzą się jednoczą
i tak razem już od świtu

można ze snu się nie budzić
można wzrok zatapiać w glebie
ignorując smutnych ludzi
ale jak uniknąć siebie?

gdyby smutek smutkiem uwieść
jeden ciężar wzmocnić drugim
paradoksem smutek unieść
może wyda jasne strugi...?

pw