Stacja XXI

w cieniu śmierci rodzi się życie
na aksamitnej pościeli spoczywa miłość

w pączek róży wdziera się słońce
kolce kaleczą bose stopy wędrowca

niewyjałowiony z grzechu człowiek
układa na swej drodze gałązki cierniowe

z Internetu fałszywą receptą na szczęście
upatruje zwycięstwa w swym męstwie

a rozpięta na drewnianej konstrukcji krzyża
dogorywa w samotności Boska sprawiedliwość

kiedy prawo niczym oliwa
na wierzch nie zdoła się przebić

chmury podążają ścieżką nieba milcząc