Epilog

Zbieram ostatnie do nazwania.
Po dotknięciach przedmiotów żal.
Ukryty w przesypywanym ziarnie.

Przechodzę do uśpionych pod skórą.
Jeszcze pulsują w głowie.

Porzucone w połowie drogi
pozostawiły rysy. Wykrzywiły obraz.

Skreślam niepotrzebne.
Resztę wkładam do różnych kopert.
Z pieczęcią.

Wypalą żywe przestrzenie,
tamte łąki zielone.
Poza mną.