diego

Diego

Rozchwiane owdowiałym
strachem bytowanie
dobiega kresu
konasz więc samotnie
przy drzwiach otwartych
niedorzecznych pragnień
okaleczony stokrotnie.

Wszystkie twoje noce
chciwie wypełniły
półmroki przeszłości
zaplątane w ciszę
giniesz pod gruzami
rozdętych ambicji
w otoczeniu mitów
i minionych chwil.

Znajdujesz zrozumienie wędrówki
u jej kresu pospolitego
nieleczoną samotność
zdradzisz drżeniem warg
w codziennej modlitwie .