Fighter

potargana jak chustka na wietrze
łapię wiatr aby wiersze urosły
spazmatycznie łykając powietrze
palę listy przyjaźnie i mosty

chcę ulecieć gdzie nie ma żywiołów
złapać mocno trzy sroki za ogon
i zasiadać jak kiedyś do stołu
nie poddając się dżdżystym pogodom

co najlepsze minęło - nie wróci
a ja ciągle gdzieś wiszę pomiędzy
raz po raz los jak bies bałamuci
niepokojąc czas cenny mitręży

nienawykła do kar ostrzę pazur
i za skuchą zaliczam znów skuchę
gnam na oślep dodając fest gazu
fighter (choć z utrąconym wciąż uchem)

RC 16.12.13