Siebie

Nie rozumie nic
ale widzi
jak te światy krążą

Dotyka niemożliwego
i słyszy cichy
śmiech planetoid

Nie potrafi obco
przejść na
krawędzi czasu

Spotyka tutaj
gwiazdy wyraziste
błogiej nadziei

Podtrzymują razem
sklepienie niebieskie
wiecznej miłości

Obleczone welonami
Drogi Mlecznej
nigdy nie zgubią