Gloria victis

Wiatr mieszkaniec szkatułki
z niezgłębioną nienawiścią
w swoim kraju bez granic
rozdmuchuje gorączkę

Wiatr w długich rękach
podnosi plastikowy miecz
nad domami radosnych pogan
bo wiedzą jak kwitnąć wśród skał

Wiatr trzyma ogień daleko od siebie
i pędzi na cztery strony
do krajów z czterech popiołów
w poszukiwaniu właściciela zła

Wiatr założył nam maski
byśmy w spokoju wykonywali wyroki
jakże kompetentni w uśmiercaniu
jakże ignoranccy w miłości

Wiatr daje nam najdłuższe chwile
stoją przed nami na podłodze
a my spoglądamy spod ściany
ukrywając się w cieniu zmarszczek