puść moją rękę

nie kuś mnie światłem w nieskończoności
tunelem pociech by nie żałować
nieziemskim szczęściem beztroską błogą
puść moją rękę tam mnie nie prowadź

nie wskazuj drogi ja już spoczęłam
kręcąc się w koło tu własnej osi
a między nami ogromna przepaść
nie kuś bym chciała w ciemno przeskoczyć

to co już było nigdy nie wróci
to we mnie żyje w innej postaci
nie kuś spotkaniem z tymi co w sercu
bo w to uwierzą tylko wariaci

szczególny wariat mówi do ciebie
z wiatrem chmurami i ptaków śpiewem
spojrzeniem gestem odruchem serca
jest mi tu lepiej

niż w twoim niebie

iw, 16.08.2013