przesiąknięty

tytoniowym dymem
wietrzył wspomnienia

nuta jej zapachu
łagodnie otulała ciało

w zderzeniu z sercem
rozbijała się z hukiem
na kilka części

przeraźliwy akord
bół krzyk
cisza

monotonnie wyciągał
odłamki szklanych spojrzeń
z poranionego wnętrza

zagojone rany
rozdrapywała jedną ręką
drugą
wprawiała w drżenie
liście drzew

jak wiatr
szumiący smutną pieśń

o miłości
pędzącej przez tory
prowadzące donikąd

iw, 01.07.2013. (Krzychowi C.D. za wspólne gaszenie wersami - nocnych latarni)