Wiklinowe ptaki

Jest nad Dunajcem, moje serce,
szpital na wiklinowy przeszczep,
gdzie już od dawna, mój sokole,
kłuje mnie wiklinowa boleść.

Pod tamtym niebem, nieboraku,
dziś nie ma wiklinowych ptaków,
zostałam tylko ja, dziecino,
cała wplątana w sieć z wikliny.

Nad brzegiem rzeki, moje słońce,
wpleciona w wiklinowe pnącza,
jak słaba mucha w pajęczynę,
powoli zmieniam się w wiklinę.