rozstaje

deszcz cienkimi strugami
obmywał jego obolałe ciało
zmęczone ramiona
wciąż próbowały objąć
świat

twarz
rzeźbiona smutkiem
wymowne spojrzenie
na wpół przymkniętych oczu
przebaczenie
równie ciężkie jak wina


szelest liści
a może szept
znam cię...
znasz mnie?
czemu siebie dręczysz?
dlaczego siebie dręczę...

na polnym kamieniu
ślimak znaczył śliską drogę życia