nie - moc

w pośpiechu
odkładała książkę i gasiła światło
udawała że śpi

skulona
tuliła złość i żal
w zaciśniętych pięściach

i brak siły
żeby się bronić
gdy zdzierał z niej majtki

zagryzała usta do krwi
bolała siebie samą

kiedy ciężkie łapsko
zsuwało się bezwiednie
z jej pleców
wymykała się do pokoju syna

"tatuś już wrócił śpij kochanie"
zawsze odpowiadała to samo
zawsze w tym samym miejscu
drgał głos

lustro w łazience
witało ją nowym dniem
plując na swoje odbicie
żegnała noc

syn był tak dumny z ojca
a ona

mogła być tylko matką

iw, 19.04.13