(zapomniane wiersze)

wiem że nie żyje się na zawsze

i nie na zawsze się umiera
a tam wysoko gdzie błękit gaśnie
niebo się dalej rozprzestrzenia

my razem z nim dzieci wszechświata

więc śpiewem będę gwiazdy witała
szare obłoki i fortepiany
co graja marsza na pożegnanie

niech białe w rzędzie stoją anioły
strasznie pokorne

bo nie umiera się na zawsze

ja tylko sobie na troszkę zasnę
tak jak w ogrodzie na białej ławce