Koła na wodzie

Błękit prześlizguje mi się między palcami,
szuka schronienia, nie rozróżniając
palców czy stawu. Nie martwi się tym.
Rozchyla poły kurtki, chcąc nadać jej tajemniczość,
buja szalikiem, myląc go z chorągwią.

Przystaję na skraju zalewu,
drugi brzeg obserwuje mnie wyczekująco
serpentyną drogi i wżerem sosen w horyzont.

Nasycam się widokiem kół na wodzie,
które rodzą się w krzyku kamienia
ze strachu przed utonięciem.
Dorastają i giną, zmęczone
próbą ogarnięcia tego, co je otacza.

Przywołuję więc następne,
takie krótkie i piękne,
takie szalone w swojej metodzie.

Patrzę i wiem, że jestem jak one.