Ziarko

Ziarko

Okruchy tak stare jak dzieło stworzenia
Błądzące gdzieś w otchłani zimnej czarnej i dla nas obcej
Nic tylko odpryski pozostałe po trudzie budowy światów
Przybywają do nas nagle
Człowiek dumny ze swojej potęgi
Butny siłą, która przekształca jego świat w formy, jakie pragnie
Nagle
Staje się mniejszy od tych okruchów
Przerażony ucieka chowając twarz w dołki ziemi
Jest bezsilny
I mały
Wtedy uświadamia sobie, że jest słabszy od kawałków zabłąkanych skał
Meteorów pędzących w podróży trwającej eony czasu
Zderzając się z planetą nagle stają się częścią nowego
Niszczą by tworzyć
Podobnie jak my
Próbujemy tworzyć niszcząc
Jednak bardziej niszcząc
W taki dzień kilka istot rozumnych odkryje, że jest jeszcze mniejszym zabłąkanym pyłem
Ziarkiem pośród ogromu stworzenia

Władysław Andrzej Bobrzycki