Poszarpać sie z życiem

Natura jest bliska
do dalekich wspomnień
rozpoznaje rzeczy
umie je nazywać
przyznaje sobie prawo do zachowania
resztek szczęścia i części wolności

wyliczane z groszy tyle co pomieści
żywa tkanka bez części naiwnych
Płynąca bez podtekstu rzeka przyzwolenia
przyzwoitych rzeczy i tych co nie należy

nic się nie powinno o młodej godzinie
stara ledwo co do snu się kładzie
i już chce umierać
a my z celowym uniesieniem płyniemy pod prąd
wstajemy tylko gdy nurt nas wyniesie, na brzegi fantazji

powiedz ile pomieścisz
tyle co da się wysypać?
nie będziemy zbierać resztek godności
zawiniemy w kłębek i dźwigniemy ciężar
topiąc przy tym wszystkie urojenia
szczęśliwego życia i dobrego serca
poszarpiemy się z życiem zamiast dać mu po pysku
i tak nas zakopią w ostatniej godzinie.