Furknąć na wszystko

Życie zaciąga suwak z ołowiu.
Codzienność garb dźwiga.
Z upadku trudno się podnieść.
Ściskają nieważkość śruby.
Nakazy, zakazy rosną i rosną.
Na zakręty trzeba uważać.

Gdyby tak wyobraźnię rozpalić
i na świat z odległości popatrzeć.
Ciąć przestrzeń z dołu do góry,
zygzakiem ukośnie przekątną.
Tak mi się marzy być jaskółką,
piruety w błękicie kręcić…

Gdyby tak można było
furknąć na wszystko,
rozwinąć skrzydła i lecieć …


Aut. „grażka”