Blask się mieni

blask się mieni
grymas rzednie
w szumie sieni
w dni powszednie

krąg roztoczy
się rozwieje
spojrzy w oczy
stare dzieje

od przyczyny
aż do skutku
bez pośpiechu
powolutku

z nad przepaści
w głąb doliny
tam gdzie właśnie
przechodzimy

zgubić wątek
szukać celu
gdzie początek
jeden z wielu

by zatrzymać
smugi czasu
się powstrzymać
od hałasu

brnąć w nieznane
przełaj czeka
w zapomniane
co ucieka

coś co czasem
i co sercem
by to łapać
w wolne ręce

by nie puszczać
by zatrzymać
gdzie wybiórcza
jest przyczyna

no bo krótko
to jest z sercem
sztywna uprząż
także lejce