Konkluzja

Siadło życie na kamieniu
strzępy czasu segreguje
pozostawi barwy świata
odda ziemi szaroburej
zimne białe ciało

woal słabości dusza
poniesie w przestworza
ciężkie grzechy otrzepie
z przejrzałych złych doznań

nadejdzie gdy duch czysto - biały
z swej lekkości dumny
osiądzie na stałe
w nicości …

siadło życie na kamieniu ...