PŁACZĄCA MADONNA

PŁACZĄCA MADONNA

Mały skrawek papieru, drżąca ręką kreślone słowa:
Proszę przekazać, bo czuję, że nocy tej czeka mnie: droga.
Ze starej ramy, skupione,w dal patrzą oczy, w boleści.
I łza, ta jedna- bolesna. W niej się opowieść mieści.

Ma włosy przykryte chustą, gładko czesane, z przedziałką.
A przy niej leży w kołysce uśpione różowe ciałko.
Dzieciątko śpi a ona do rączki usta przyciska.
Nie można przejść obojętnie obok takiego zjawiska.

Przekażcie Jej ten obraz, czuję: gorączka mnie trawi.
Wiem, nie doczekam świtu- śmierć mnie z cierpienia wybawi.
Długie miałam życie, przeżyłam je jak umiałam.
I żyłam dziećmi, dla dzieci, zawsze je uczyć chciałam.

Czas krótki miałam męża i wtedy dał mi tyle,
Że warto było poczekać na tę szczęśliwą chwilę.
Zjawił się niespodziewanie w mojej życia jesieni,
Już kwitłam chryzantemą a on mnie w różę przemienił.

Przekażcie Jej ten obraz kiedy mnie już nie będzie.
Niech Jej mnie przypomina, niech Jej pamiątką będzie.
Niech Ją prowadzi przez życie, kiedy czas mój przeminie.
Przekażcie Jej ten obraz, to Ona ma PRZYSZŁOŚĆ na imię.

Już czuję, że odchodzę, że ciało nie chce dużej...
Gdy będę leżeć w trumnie włóżcie mi do niej różę.


Anna L. Zięba 2010 (dedykuję cioci Ludwice)