mistrzu

ja twój kamień
drżę w cieniu topoli
przyklejona do pnia

wciąż posługujesz się dłutem
grawerujesz moją twarz
czynisz niedosiężną dla nikogo
prócz ciebie artysty

potencjalnie istnieję
każdej nocy
zimnym grzbietem dłoni
wycieram łzy
i ciosaną twarz

gdy dokończysz dzieła
zrozumiesz
za czyje grzechy
kułeś odkupienie