powiedz

jeszcze stoi w progu
szczelnie otulona w jasny płaszcz
ukrywa twarz
za wysoko postawionym kołnierzem
a chłód tnie dotkliwie jej nagie dłonie
jak drobinki szkła

powiedz jak masz na imię
nim zamknie ostatnią ciepłą myśl
pod szczelną kotarą powiek
i opuści ten dom pełna niepokoju
jak nieproszony gość
zabierając ze sobą niedokończoną rozmowę

właśnie teraz
powiedz jak masz na imię
nim uwierzy że istnieje tylko wtedy
gdy odbija się w twoich oczach
i zniknie
w momencie gdy odwrócisz wzrok

choćby szeptem
powiedz jak masz na imię
właśnie w tej chwili