W gonitwie donikąd

Obcisły świat 
obłapia szorstkie życie
jak przepocona koszula 

przemyka kawalkadą zdarzeń
mniej lub bardziej dołujących
świtem przytłacza
zmierzchem łapie oddech

wyje wiatrem
uwikłany w betonową codzienność
pomiędzy wieżowcami

skrzypi upada i wstaje
charczy plując flegmą
i wirusowym zapaleniem organizmu
przygięty i zmęczony

wciąż pędzący
wystrzelony pocisk
w gonitwie donikąd

RC 6.06.2012