Oddech w oddech

Na piersi złożę jak relikwię,
ogrzeję ciałem kochającym,
już mi się miły nie wysmykniesz
i miłość wyznasz głosem drżącym.

Poopasuję ciasno, abyś
nie uciekł rankiem w zimną rosę,
by ci wywiało z głowy zdrady,
(wiesz, że ja szybko myśl złą koszę).

Oplotę dłońmi, co popieszczą,
a przy okazji zduszą w ryzach
i świat się poukłada wreszcie.
Życie pozbieram i nanizam.

I odtąd razem- oddech w oddech,
czy słońce świeci, czy śnieg prószy,
nierozerwalnie i wygodnie.

Że co najdroższy?
Że się dusisz?

RC 31.01.2012