Oczekiwanie...

Dotyka milczeniem,
oddechem penetrując
nierówne bicie serca. 

Wypełnia przestrzeń 
między zewnętrzną warstwą skóry, 
a balastem lepkiej sukienki.

Mrowi w wargach.
Marszem niespełnienia
wypatruje ratunku.

Oczy przeskakują 
jakby z kamienia na kamień,
obijając się boleśnie.

Wyraźne powiększenie źrenic;
Gdyby umiały mówić...
Oj, gdyby tylko umiały !

Klekocząca pustka
gra marsza żałobnego
nadymając złowrogą ciszę.

Piramidalna niemoc
trzyma gardło w imadle,
a spocone dłonie 
tańczą break dance
z przewagą break.

Zawiązuje twardy supeł 
w okolicach przepony,
drocząc się i dręcząc
ciało i tak już zmęczone
oczekiwaniem...

...na słowa:

Dwója, Kowalska!
Znowu nic nie umiesz!

RC 29.03.2012