Wesoły zefirek

Wieje wiatr
wciąż rozwiewa twoje bujne włosy
stoisz tam
słyszysz szumy
szepty głosy
to wiatr
wpadł w liście
między drzewa
niesie śmiech
piosenki śpiewa
wszystko słyszy
i roznosi
wieści
plotki
gdzieś w przestrzenie pomiędzy opłotki
do każdego zakątka zawita
swoje wici wpuści

niczego nie opuści

powiał chorągwią zadowolony
niby mały zefirek
a jaki szalony
wpadł jęzorem w ognisko
cudownie rozbłysło
iskry w niebo wysoko tryskały
wieczór z czerni przemienił w dzień biały
śmiech radosny porwał ludziom z twarzy
zakręcił piruetem
zagwizdał dwa razy

odpłynął

niedługo tu zabawił
zniknął tak szybko
jak się pojawił

obłoki zastygły w milczeniu