Ubić, nie ubić?

Coś między nami skapcaniało;
gnuśność króluje i drętwota,
kiedyś w głos życie nam się śmiało,
chciało się śpiewać- deszcz, czy słota.

Sczezło nam jakoś , przykucnęło,
pomalowało świat na szaro,
zdusiło, zgniotło, zmięło, czknęło,
róż pozdzierało z okularów.

Nudą się toczy jak stonoga.
Ubić, nie ubić? A  niech lezie!
Już na ostatnich człapie nogach,
i choć nie daje, to wciąż bierze.

RC 28.02.2012