PRZEJAZDEM

Pochylony,
gawędzi
z przydrożnym
głazem.
Poznaje.
Wita.
Budzi kukułkę
uśpioną w zegarze.

W pustce,
tyle zostało.
Śmiech,
łzy,
zapomniana piżama
i miłość –
plaster
na podrapane kolana.

Czas wracać.
Telefon pogania.

W pajęczynie do snu,
kołysanka się układa.

Cicho zamykam
dzieciństwa kawałek.

Wrócę.
Wrócimy.

Może tu...
rozplączemy splątane.