z czasem

Odnaleźli się
A czas był ich smutkiem
Krawędzią powieki schylali się
ku swoim obliczom

W kapiący bezmiar
u schyłku ich misji
zamknięci pod kluczem
upadłej tęsknoty
i kłódki niestałej
zgrzyt ich zniewolił
jak z czasu uwolnić
pragnęli się gestem
od chwili zastygłej
pobladłej i kruchej
Z pretensją do kamiennej
niemodnej firanki
wspólnych licząc kilka nut
co niemal
o okruch wspólnego
zbliżyły się tchnienia

Wciąż zapisując sobie
opuszkami z lekka
rysując po brzegach
do zobaczenia
w tej samej wyblakłej
sukience
czasem wystarczy chwila
nie trzeba nic więcej.