Drogowskazie mojej duszy.

Otuliłaś mnie słów potokiem ,
Ukryłaś mnie przed ciemnoty
słodkim mrokiem.


I odchodzisz , w strofy namiętne
By uczyć tych nie trwających
co jest piękne.

Drogę mi utarłaś
i oczy otworzyłaś
bym mogła sama
tworzyć to co ty tworzyłaś.



Dziś już nie tak samo
cytuję twoje duszy pomioty


By umrzeć dnia pewnego
jak ty tworzyć do nieumarłego.



Ku pamięci Wisławy Szymborskiej 1923-2012.