imago

stygnie niewinny uśmiech
gdy spowita jedwabną nicią
tkwisz w środku
zamknięta w sobie
w kokonie

boli cień zostawiony na progu
i zatrzaśnięte chłodnym wiatrem okno

jak pronimfa czekasz
własnej twarzy nie widząc w lustrze
dojrzewasz myślą o wiośnie
by codzienności nadać sens
zapisując każdy dzień od nowa

wyryta pamięcią czarno - biała tęsknota dogoni marzenia