Koda

pogrzebał przeszłość jednym skreśleniem
wzięty na języki gardzące odmianą

czyste strony pochłonęła pasja
długo czekała na amnestię

kopce liści za plecami
szeleszczą wypukłością slajdów
nabrzmiałych zawartością diariusza

skarlałe gałęzie amputowane bez żalu
strawił płomień imperatywnego wyroku
dym oczyszcza zarzut bezowocności
otwierając perspektywę przed novum

symbioza komponentów współtworzonych uprzednio
determinuje ciernie palące żywą tkankę
niczym ostatnie gwoździe
wbite do trumny