Za Michała

Wypijmy, bracie, strzemiennego, za mnie, za ciebie, resztę naszych,
ale najbardziej za młodego, że nie bał się dać dla nas zaszyć.
Nie liczmy siebie, matki, ojca, jemu najbardziej szło o Anię,
dlatego wcześniej pił do końca, by nie starczyło kropli dla niej.

Polejmy za nas i małego, już ojciec z matką się nie liczą,
to właśnie oni winni temu, że stał za Ankę na ulicy.
Słaby, na głodzie po zaszyciu, chociaż wypruwał z siebie żyły.
Ech! Życie, życie i po życiu! Dobrze, że starych z nim ubyło.

Nie damy zaszyć się jak mały, któremu serce rozerwane
nie przestawało w duszy krwawić, słabymi nićmi cerowane.
Wypijmy, Kuba, za Michała, kij z nami, matką, nawet ojcem,
kompania nam się rozsypała, i z nimi kij - pijmy do końca.

A Anka? Co się stało z Anią, dlaczego nikt jej nie policzy,
że tańczy dzisiaj za Michała, w krótkiej spódniczce, na ulicy.
Tańcz mała, tańcz, by z ranną rosą, jak głupia ćma polecieć w ogień,
w butelce życie braciom niosąc, a sobie śmierć powolną – co dzień.