Kolęda

I jasność się stała
i prawda rozbrzmiała
hymnem
co wielbi Proroka
i w sercu płomienie
i w duszy nadzieje
dla wiary nowa epoka
choć usta zziębnięte
i dłonie jak lód
to biegną Ludkowie
a z nimi królowie
by witać niebiański cud
w głębokich pokłonach
choć prorok w łachmanach
i znaków boskości nie ma
i pokłon oddali
pokorni i mali
i wielcy świata królowie
ci mali swe serce
oddali w podzięce
dary złożyli królowie
w prawdzie pokorni
cudem upojni
w grudniową mroźną noc
wznosili swe ręce
ku niebu w podzięce
że witać im dano
Nowo narodzonego.