Bobrowe rozkosze

Raz bóbr z Bobru strasznie dziki
Miał ochotę na wybryki.
Bobrze futro zdobi ochra,
Jął bóbr czochrą bobra czochrać.

Och, jak dobrze, panie bobrze
Ptak świergoli, szumi modrzew,
Ileż mocy w tobie pała,
Rozkosz wrzyna się do ciała.

Coraz ostrzej bobra czochrze
Aż się ściera czochry ostrze,
Aż kurz z futra w ryżej chmurze
Chyżo wznosi się ku górze.

Bóbr łysiną zaczął świecić,
Futro się wyciera przecież,
Na dodatek – sprawa prosta
Na łysinie pękła krosta.

I zrobiło łyso mu się,
Nie, że łyse ma podbrzusze,
Lecz wyskoczył paparazzi
I zdjął bobra w czasie akcji.