Noc w sukience

Gdyby noc była kobietą
I suknię z mgławic nosiła,
Księżyc zgłosiłby veto,
Boby go blaskiem przyćmiła.

Gdyby noc była kobietą
W sukni, co z gwiazd zrobiona,
Zabrakłoby poetów
Uśpionych w jej ramionach.

Gdyby noc była kobietą
W sukience przed kolana,
Nie zdążyłby peleton
Śpiochów do wyspania.

Lecz gdyby noc swą suknię
ot zdjęła – i bez tego
nieco bałamutnie
uleciała w niebo,
nikt nie spałby niestety
z zazdrości bądź z podniety…

Niech, więc noc nocą zostanie,
Bo wtedy czas jest na spanie
(a kobieta niech się z sukienki wyśliźnie,
bo to się najbardziej podoba mężczyźnie)