DO SMUTNEJ

Różo smutna…

Uśmiechem prostuję drogę do Ciebie
Promieniami spokoju przenikam Twoją duszę
Do najmniejszych okruszków smutek w niej kruszę
Porywam poezją szczęśliwości do siebie

Różo smutna…

Do światła Ogrodów Miłości Wiecznej
Rozwiewam czułością różane płatki łagodności
Do owych połaci bezmiaru tkliwej radości
Podaję Ci dłoń przyjaźni serdecznej

Czy, czujesz?


© ---------- ℛegina ℛubak (Oleksy)

.



.