DZIECI PRZERWANEJ EPOKI

dzieci przerwanej epoki żyją na ulicy
mieszkają w cieniu naszych powiek
rosną
między głuchymi ciałami robotów
ich braćmi są manekiny
mają drewniane twarze i metalowe oczy
nikt nie wie ile ich jest
otaczają nas we śnie wypełniają południe
mieszkają w naszych lustrach
są sierotami ziemi

dzieci przerwanej epoki nie znają historii
nie są po żadnej ze stron
mieszkają w twarzach w parlamentach
szydzą ze wszystkiego

dzieci skrzywdzone skrzywdzonej epoki
nie czują miłości ani nienawiści
nie znają swojego imienia

ich domy są z marzeń uschniętych
z deszczu oraz liści
łodzie z papieru i wiatru

dzieci przerwanej epoki są dziećmi Boga
ale jeszcze nie wiedzą
o swoim istnieniu


(1997) Kraków