niech

niechaj ci się da świat zerwać
da się napocząć rozkoszować sobą zacząć
rzeki wszystkie do ciebie niechże tylko płyną
księżyca płomień w tobie niechaj dogaśnie

niechże ci trawy stopy całują zzieleniałymi od zimna wargami
drzewa gałęziami się w pas kłaniają
dotyk chłodu niechaj ci w prezencie dają gaje
słońce twarz twoją zaparzy jak kawę
- jej smak promieniami uwydatniając

niechby kwietne pola kwiaty polne ci uwiły
wianek weselny z konwalii stokrotek lilii
wiatr palcami niechże na harfie twego ciała
wygrywa radosne melancholie
melodyjnie w źrenicach niechże ci kwitnie niezapominajka
gdy mnie znów zobaczysz

byle tylko już nigdy ci oczu coś nie zamgliło
rzęsisty deszcz rzęs nie zrosił
błękit pod powiekami się nie rozlał - nie rozpanoszył

oby ci po tej krótkiej jakże nocy
serce już nigdy przeze mnie
nie zemdlało