Roku popołudnie

Czasami nie mam
Do niej serca.
Przeklinam wiatr
Który targa włosy
I temperaturę
Która potrafi
Zostawić piwonię
Na obu policzkach.

Ale jak podpala drzewa
Pańskimi kolorami,
Gdy wymości za oknem
Klonów dywan pąsowy,
Kiedy deszcz uderza
W futrynę herbacianą

Wiem,

Że jest nasza.
Że jest złota,
Podobno polska.