,,zgorszenie samym widokiem"

Iz 53,7-11:

,,7 Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić,
nawet nie otworzył ust swoich.
Jak baranek na rzeź prowadzony,
jak owca niema wobec strzygących ją,
tak On nie otworzył ust swoich.
8 Po udręce i sądzie został usunięty;
a kto się przejmuje Jego losem?
Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących;
za grzechy mego ludu został zbity na śmierć.
9 Grób Mu wyznaczono między bezbożnymi,
i w śmierci swej był [na równi] z bogaczem,
chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy
i w Jego ustach kłamstwo nie postało.
10 Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem.
Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy,
ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży,
a wola Pańska spełni się przez Niego.
11 Po udrękach swej duszy,
ujrzy światło i nim się nasyci.
Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu,
ich nieprawości On sam dźwigać będzie."


Słowa były hańbą,
czyny pominięte,
te, co pochwałą
chwilowe i zbyt miękkie,

Te zaś płomieniem
zdzierającym skórę,
zbyt paliły zachłanność
i ludzką naturę.

Wolność i swoboda
kamienie podały
i twarde odbicia
jak soki tryskały,

Jakże, by nie spojrzeć
Pamięci wyrzutem,
bo przyniósł bezczelnie
wzrokiem i milczeniem.