WYZNANIE

Tak, umiem słodką lirykę tworzyć,
aż do dna serce wylizać z ran,
słowa wybierać wprost z palców bożych
i wieść poezji życie nad stan.

Lecz jedną rzeczą stale się troskam
i skrzydła lekkie rzuciłam w kąt –
bo dla mnie ważna jest moja Polska,
bo nie chcę nigdzie uciekać stąd.

Szukam poety, który by także
jak ja się w bólu budził i kładł.
Prawda i prawo zamknięte w łagrze,
na naszą ziemię zły omen padł.

Ach, jak potrafię swoją kobiecość
nieść niby w trawach ukryty kwiat.
Lecz czuję więzy – nie dziw się przeto,
że wiersze moje piszę zza krat.

Kiedyś, być może, szczęście powróci
i tańczyć będę gdzie elfów dom,
w tej chwili jednak muszę się smucić.
Naprawdę nie chcę uciekać stąd.