kawał drogi

spocznę na kozetce
rozepnę szary prochowiec

zobacz duszę czystą
zdejmę beret
w nim schowam serce
które pragnie bić dla ciebie

z kieszeni wyjmę pomięte wiersze
przeczytam ci jeden
może zmiękniesz
przygarniesz mnie do swego życia

będę śpiewał poezję
czystym wreszcie
obmyję stopy

przebyłem kawał drogi
od narodzin po kłamstwa i pożogi
skonałbym bez wybaczenia
pod mostem życia