Pokłon

Cudzyzłowieszcz w mgłodrzewiu się skrada,
śledząc cienie po niebytoskłonach,
a gwiazdokryje drżą w jego dłoni
jak płomieniołupy nocnych mroków.

Wrzosowidła tańczą pod jego stopami,
szelestun wiatru splata językoskrzydła
i każdy szept cudzyzłowieszcza
rozkwita w sercu dziwolągiem czasu.

A gdy zniknie, pozostaje tylko echo,
wywrót słów, które jeszcze nie powstały
i cień jego imienia: cudzyzłowieszcz
jak rysa na tafli nieistnienia.