KOGO NOSZĘ?

Mk 2, 1-12
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

,,Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.
I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy».
A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: «Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?»
Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje nosze i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!»
On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».


Co skrywasz w alkowie serca,
Pamięci Ciebie, co leży i wierci,
Co wydobywasz w chwili zagrożenia?
Trudnej mowy o policzkach
i jeszcze trudniejszej o nienawiści.

a może łatwiej jest
dom Twego serca
Odwiedzić i dać się odwiedzić?

Pewne, że potrzebujesz wstać
od lodu Twych oczu szklistych,
Sen błogi przygarnąć
i objąć, jak Wandzię bez okazji,

Pewne, że pragnień nosić
trud bez nadziei,
to jak się dusić
własnymi rąk ustami!

i wziąć błogosławieństw
Czułość wraz z całusem,
by cztery ściany
do Nieba Otwarły!