Kruka wołanie

Na szarego nieba tle
kruczoczarny kruk
przestworza rozcina.
A to co widzi, czubki drzew
skrzydłami muskając,
tego żaden człowiek nie ujrzy.

Miłość jak jesienny kruk
tnie nisko nad polami.
Miłość jak zwiastun zmian,
niewypowiedzianym sekretem jest.
Jak spadająca gwiazda,
za którą wypowiadasz życzenie,
jak straszliwy kruk na jesieni niebie.

Zima nadeszła.
Śnieg roztacza swą woń.
Słońce zachodzi więc
odchodzisz by ciepłem
osłabić swój ból.

Ale kiedy czarna zapadnie noc
i otuli zimnym oddechem,
jej szorstka materia
utuli do snu jak śmierć.
Usłyszysz już tylko
kruka wołanie.

----------------------------------
Z inspiracji tekstem piosenki
"The raven" Rebeki Pidgeon