Epitafium

Pękają ściany
z inskrypcjami proroków
na insygniach śmierci
jaśnieje promień słońca

ale tam gdzie człowiek
walczy samotnie
z marami nocy
i marzeniem sennym
nikt nie złoży
laurowego wieńca

w ciszy co zatapia
żywy krzyk
Żelazne bramy przeznaczenia
rządzą czasem i przyszłością
ustają prekluzje narodzin
i zgonów

lekcją historii
będzie konfrontacja z nagością
Adama i Ewy
Tego Adam i tej Ewy
idealistom mówiąc:
żegnajcie, matrioszki

Naszych przyjaciół
dziedzictwa niematerialnego
jest więcej
więc pojemna bywa
nasza gwiazda

Wiem, że nic nie wiem
mówią od stuleci
analfabeci i uczeni

Ale ten, kto coś wie
wie ktoś coś -
ten rozumie, że fatum
ludzkiego rodzaju
spoczywa w rękach
głupców

dlatego martwię się,
że kiedyś będę płakał,
ze kiedyś nastąpi to,
co sprawiło,
ze chaos będzie moim
epitafium