Tory doskonale równoległe

Odjechał pociąg westchnień
po torach doskonale równoległych
kwestii
Jestem mocą pary
a na bocznicy stoi zmęczenie

Wysiądziemy jeszcze z tego pociągu
cali i zdrowi
ubogaceni podróżą dalekobieżną
i nutami interwałów kół zapasowych

Nawet jeśli postawią nam
zarzut przespanej drogi
to w przedziale dla niepalących
(bo innych grzechów już nie ma)
będziemy ostrzyć swe języki
i dzielić się pracą ponad siły

Świat jest pełen barw
odkrytych i tych
nie do odkrycia
dlatego my wciąż spotykamy się za dnia,
mimo, iż wolałbym nocą

Cała żelazna kurtyna
otworzy się szlabanem
za brak biletu,
który nigdy nie wykupiony na dworcu:
Poznania

i tak zezwoli by przewoźnik
Alfa i Omega
wybrał odpowiedni czas i miejsce
na odczepienie brzegowego wagonu
z amunicją,

którą wieziesz
jako słowa – pociski
dla swoich bliskich
w walizach epopei
narodowej dumy
pomnożone talenty
od bólu

indoktrynacji wleczenia,
(bo toczą się procesy świętych)
na różnych polach
sytości Prawdy, lub Jej niedosytu
rzetelnie procedując
cnotę wyczekiwania

Na przystanku czeka na nas
Zbawienie

wytrwajmy do końca –
„Jeszcze będzie pięknie”

Nasze drogi się nie przetną
od miłości do nienawiści
statyczna elektryczność,
na rwącej rzece żalu

estakada łez

Można wychylić się przez okno
i splunąć, krzycząc przy tym:

„Panta rhei”

wyrzucając po(głoski)
o sobie samym